Adım Serkan. Yirmi yedi yaşındayım, Kadıköy'ün arka sokaklarından birinde, badanası dökülmüş üç katlı bir apartmanın ikinci katında oturuyorum. Kuryelik yapıyorum. Motorum var, kaskım var, bir de her akşam eve dönerken sırtımda taşıdığım o aptal yeşil poşet çanta var. Kışın iyi iş, kazancı da fena değil. Ama yazın... yazın bu şehir insanı s*kinden asıyor oğlum. Haziran girdi mi İstanbul fırına dönüyor, sokaklar rutubet kokuyor, asfalt eriyor, millet birbirine değmeden geçemiyor.
O yaz işte tam böyle bir yazdı. Ve o yaz hayatıma iki bela girdi: üst kata taşınan bir kadın, bir de "kanka" dediğim ama aslında şerefsizin önde gideni olan Cengiz'in boktan bir iddiası.
Kadını ilk gördüğüm gün, Temmuz'un ilk haftasıydı. Öğlen sıcağında, sırtımda iki poşet taşırken merdivenlerden çıkıyordum ki üst kattan bir gürültü, bir küfür, bir de yere düşen tencerenin gürültüsü.
Kapı aralıktı. İçeriden bir ses:
— Yav s*kimin kenarı, bu koli neden bu kadar ağır lan! Kim doldurdu bunu, taş mı koydunuz içine!
Ses kadın sesiydi ama ağzı... ağzı bizim mahallenin en azgın kamyon şoföründen bile beter.
Kafamı uzattım. Karşımda, eşofman altı ve ince bir atletle, terden sırılsıklam olmuş, saçı topuz yapılmış, iri gözlü, kısa boylu ama dolgun bir kadın duruyordu. Boyalı sarı saçının dipleri koyu çıkmıştı, dudakları dolgundu, ve o sıcakta atletinin içinden göğüs uçları belli olacak kadar ince giyinmişti.
— Yardım edeyim mi abla? dedim.
Bana döndü, tepeden tırnağa süzdü. Sonra o ağzından çıkan ilk cümle:
— Abla deme, yaşlı hissettiriyorsun. Aylin. Ama madem yardım edeceksin, şu lanet koliyi içeri al, belim koptu.
İşte Aylin böyle biriydi. İlk günden s*kini ağzına vermişti, hem de hiç tanımadan.
Yirmi altı yaşındaydı. Bir kuaförde çalışıyordu, iki sokak ötede. Bekardı, ailesi başka şehirdeydi, tek başına taşınmıştı. Ve daha o ilk gün, ben poşetleri yere bırakıp koliyi içeri sürüklerken, o mutfakta su içip kıçını tezgaha dayayıp bana öyle bir bakmıştı ki, içimden "ulan" dedim, "bu yaz s*kileceğiz."
Olay Cengiz'in yüzünden patladı.
Cengiz, çocukluk arkadaşım. Gavat. Tarık ve Kemal'le birlikte, aşağıdaki bakkalın önündeki plastik taburelerde oturup bütün gün çay içen, mahalleliyi çekiştiren, kendi hayatı boktan olduğu için herkesin hayatına burnunu sokan bir angut. Ama kankamdır, s*keyim, atsan atılmaz.
Bir akşam, iki bira içmişiz, ben yine Aylin'den bahsediyorum. Cengiz lafa girdi:
— Oğlum sen şu üst kattaki kuaför karıya mı yanıyorsun hâlâ?
— Sanane lan.
— Bak, dedi, parmağını kaldırdı, iddiaya girerim. Sen o karıyı götüremezsin.
— Ne diyon sen?
— Götüremezsin. O karı senin gibi kurye çırağına bakmaz. O taş gibi karı, sen sırtında yeşil çanta taşıyon. İddia 500 lira, bir ay süre. Sikersen alırım, s*kemezsen verirsin.
Tarık arkadan:
— Ben de girerim, dedi, bu angut götüremez.
Kemal:
— Ben Serkan'a oynuyorum ama.
Dedim tamam. Oğlum, dedim içimden, bir ayda şu kadını yatağa atacağım, hem de 500 liraya. Hem de Cengiz'in suratına suratına.
Ama işte bilmiyordum ki, o anda Aylin de kendi kafasında bir iddiaya girmiş, hem de benimle aynı sürede.
Sonraki iki hafta taktik savaşı gibi geçti.
Ben aşağıda motoru çalıştırıyorum, o yukarıdan balkona çıkıp kollarını kaldırıp geriliyor, atleti kalkıyor, göbeği görünüyor. Ben bakıyorum, o bana bakıyor, sonra "ne bakıyon lan" der gibi kaşını kaldırıyor.
Bir gün çatıya çamaşır asmaya çıktım, o da çıktı. İkimiz de ipin iki ucundayız. Rüzgar var, sıcak, akşamüstü. Ben çamaşır asıyorum, o da. Aradan laf attı:
— Sen hep böyle mi bakıyorsun karılara, yoksa bana mı özel?
— Herkese böyle bakarım, dedim. Ama sen bakınca kaçmıyon, o dikkatimi çekti.
— Kaçmam, dedi. Kaçacak olsam buraya taşınmazdım.
O akşam ilk kez yan yana oturduk çatıda, ayaklarımızı boşluğa sarkıtıp. Bira getirdim aşağıdan. Bana o kadar rahat, o kadar açık konuşuyordu ki... eski sevgilisini anlattı, ne kadar "odun" olduğunu anlattı, yatakta nasıl "üç dakikada bitirdiğini" anlattı, ben de güldüm.
— Sen nasılsın bakalım, dedi. Yatakta da bu kadar çabuk musun?
— Dene gör, dedim.
— Denerim, dedi. Ama öyle kolay değilim, bil.
Anladım o laftan. Kolay değildi gerçekten. Ama zor da değildi. Kadın sadece oyunu seviyordu. Ve oyunun içinde beni yavaş yavaş yakıyordu.
Patlama, Ağustos'un ilk haftası, elektrik kesildiği gece geldi.
O gece İstanbul'un yarısı karanlıktı. Sıcak bir fırın gibi. Camlar açık, vantilatör yok, nefes alınmıyor. Saat gece yarısını geçmiş. Ben balkonda, tişörtsüz, ter içinde sigara yakmışım. Aşağıda sokak zifiri, sadece birkaç mum, birkaç el feneri.
Yukarıdan bir ses:
— Serkan? Orda mısın?
Aylin, çatıya çıkmış, korkuluktan aşağı bakıyor. Elinde mum.
— Buradayım, dedim. Elektrik gitti, nefes alamıyorum, çıktım.
— Ben de. Lanet şey. Gel çatıya, orası daha serin.
Çıktım. Çatıda, eski bir kilimin üstünde oturuyordu. İnce bir şort, askılı bir bluz. Terden saçları ensesine yapışmıştı. Mumu yanına koymuş, yüzü o titrek ışıkta parlıyordu.
Oturdum yanına. Hiç konuşmadık önce. Sadece o sessizlik, o sıcak, o ter kokusu, o mum... ve şehir aşağıda uğulduyor.
Sonra döndü bana baktı. O iri gözler, o dolgun dudaklar, o terli boyun. Elini uzattı, göğsüme koydu. Sıcaktı eli.
— Terlemişsin, dedi.
— Havadan, dedim.
— Yalandan, dedi ve güldü.
Sonra ben dayanamadım. Elimle ensesinden tuttum, kendime çektim, dudaklarına yapıştım.
İlk öpücük öyle bir öpücüktü ki... oğlum, o sıcakta, o mumun ışığında, iki terli beden birbirine yapıştı. Ağzı bal gibiydi, dili cesurdu. Hiç çekinmedi. Ellerim beline indi, o ince şortu kavradım, kıçını avucumun içine aldım. O da parmaklarını saçıma geçirdi, çekti.
— Aylin, dedim aramızda nefes nefese.
— Konuşma, dedi. Bu gece konuşma yok.
Askılı bluzu omzundan kaydı, sütyensizdi, memeleri serbest kaldı. İri, dolgun, terden parlak. Ağzımı götürdüm, birini emdim, diliyle ucunu oynattım, o ensesini attı, dudaklarını ısırdı, sessiz bir inilti kaçırdı.
— Komşular duyar, dedi fısıltıyla.
— Duysun, dedim.
Şortu çektim aşağı. Külotu da. Orada, o mumun ışığında, bacaklarının arası terden ıslak, tüyleri düzgün kesilmiş, dudakları dolgun. Eğildim, oraya ağzımı götürdüm. Daha ilk dil darbesinde bütün vücudu kasıldı, elleriyle saçımı kavradı.
— Aaah... s*kimin kenarı, dedi fısıldayarak, devam et lan, durma.
Durdum mu hiç. Diliyle, dudaklarıyla, parmaklarımla... iki dakika geçmedi ki bacakları titremeye başladı, kalçalarını yüzüme bastırdı, sessiz sessiz inledi, sonra bir titreme geçti bedeninden.
— Yeter, dedi nefes nefese. Yeter, şimdi sen.
Şortumu indirdim. O an gördü ve gözleri büyüdü, dudağını ısırdı.
— Oha, dedi. Sen de hiç fena değilmişsin.
— Dedim ya, dene gör.
Oturttum onu kilimin üstüne, sırtı bana dönük, dizlerinin üstüne. Arkasından girdim. İlk anda o sıcaklık, o ıslaklık... ikimiz de birer nefes bıraktık. Yavaş başladım, sonra hızlandım. Ter üstüne ter, ten üstüne ten. Elimle belini tuttum, o da bir eliyle kilime tutundu, diğeriyle ağzını kapattı ki sesi çıkmasın.
— Daha... dedi, daha sert lan.
Sertleştim. O sıcak çatıda, o mumun ışığında, aşağıda karanlık şehir, yukarıda yıldızlar, biz orada... oğlum, on dakika sonra ikimiz de aynı anda titredik, ben içine boşaldım, o da kasıldı, kaldı öyle.
Kesildi mi elektrik? Kesilmedi. Ama biz yine de karanlıkta kaldık bir süre, ikimiz de kıpırdamadan, nefes nefese.
Sonra Aylin döndü, bana baktı, saçını düzeltti, ve o ağzıyla:
— Ha, bu arada, dedi. 500 lira mıydı sizin iddia?
O laf beynimde bir bomba gibi patladı.
— Ne iddiası lan? dedim.
— Sizin iddian. Cengiz'le. Bir ay içinde beni götürecektin, 500 lira. Öyle değil mi?
— Sen nereden biliyon?!
Aylin güldü. O gülüş... yavşak bir gülüştü. Kalktı, bluzunu düzeltti, külotunu çekti.
— Bak, dedi, senin o kankaların her akşam bakkalın önünde çay içerken senin "götürme taktiklerini" konuşuyor. Ben de aşağı inip bakkaldan sigara alıyorum. Hasan Amca sağolsun, her şeyi anlatıyor. Cengiz de bana bakıp bakıp "götüremez bu" diye gülüyor.
— Yani... dedim, sen biliyordun.
— Tabii biliyordum. Ve ben de sana yürüdüm.
Sonra cebinden telefonunu çıkardı, ekranı bana doğru çevirdi. Bir mesaj zinciri. Kendi arkadaşıyla.
"Kızım iddiaya girdik ya, tamam iki hafta dolmadan hallettim, Cengiz'e söylesene, o karı seni götüremez diye gülüyordu ya, ahahah"
Durdu. Bana baktı.
— Yani, dedi, sen beni yatağa atacağını sanıyordun. Ama aslında ben seni yatağa attım. İddia iki taraflıydı oğlum. Sen kazandın mı, kaybettin mi, ona sen karar ver.
O gece kavga ettik. Yani... kavga denirse.
— Yani şimdi, dedim, sen bana iki haftadır yalandan mı gülüyordun?
— Yalandan değil lan, dedim ya iddiaya girdim. Ama yüzüne bakınca da "iyi ki girmişim" dedim, o ayrı.
— Peki şimdi ne olacak?
— Ne olacak, dedi, 500 liranı alacak mısın?
— S*kimde değil 500 lira! dedim. Ben seni para için mi s*k*tim?
Aylin bir an durdu. Sonra yüzü yumuşadı. O sert ağız gitti, yerine başka biri geldi.
— Tamam, dedi. Gel buraya.
Beni çekti, öptü. O ikinci öpücük, ilkinden daha derindi. Bu sefer oyun yoktu. Kavga da yoktu. Sadece iki insan vardı.
— Yukarı gel, dedi. Burada taş var, belim ağrıdı.
Çıktık onun katına. Kapıyı açtı, ışığı yaktı, dışarıda elektrik gelmişti. Ev sıcaktı ama en azından duvarlar vardı.
O gece sabaha kadar yaptık. Bu sefer yavaş. Bu sefer birbirimizi görerek. Yatağında, terli çarşafların üstünde, o üstte, ben altta, sonra ben üstte, sonra yan yana, bacağı omzumda, ağzı kulağımda küfrederek, "daha", "oraya", "durma" diyerek. Sabaha karşı, ikimiz de tükenmiş, terden yatağa yapışmış halde, o kolumun üstüne kafasını koydu ve uyudu.
Bense tavana baktım, ve ilk kez o yaz, o sıcakta, üşüdüğümü hissettim. İyi üşümekti bu.
Ertesi sabah bakkalın önünde Cengiz'i buldum. Yüzünde o gavat gülüşü.
— Eee, dedi, ne oldu, halledebildin mi?
Cebimden 500'ü çıkardım, avucuna bastım. Cengiz'in suratı asıldı.
— Yani... götüremedin mi?
— Götürdüm lan, dedim. Ama parayı yine de sana veriyorum.
— Niye?
— Çünkü, dedim, o karı beni götürdü. Sen bana kaybettin, ben de kendime kaybettim. Paranı al, s*ktir git.
O anda yukarıdan bir ses geldi. Aylin, balkona çıkmış, saçı dağınık, üstünde sadece benim eski tişörtüm.
— Cengiz! diye bağırdı. Senin kankana söyle, akşam yemeğe bekliyorum. Ama bak, iddia falan yok, sadece yemek, tamam mı?
Cengiz ağzı açık baktı. Tarık ve Kemal arkadan gülmeye başladı. Bakkal Hasan Amca tezgahın arkasından:
— Ben dediydim! Ben dediydim bu iş olur diye!
Ayşe Teyze, iki kat yukarıdan pencereden:
— Aaa, ne zaman oldu bu, kimse bana bir şey demedi!
Aylin balkondan bana baktı, göz kırptı, sonra içeri girdi.
Ben motoruma bindim, kaskımı taktım, poşetleri yerleştirdim. Ve o sabah ilk kez, işe giderken ıslık çaldım.
O yaz bitti. Ama Aylin gitmedi. Kışın da kaldı, baharın da. İki ay sonra benim daireden onun dairesine geçtim sayılır, eşyalarım birer birer yukarı taşındı, sonra o benim çekmecemi açtı, sonra ben onun dolabına sıkıştım. Şimdi hâlâ orada oturuyoruz. Evlenmedik, gerek yok. "Kağıt mı s*kicek bizi" diyor. Haklı.
Ama hâlâ her akşam, işten dönerken motoru park edip merdivenlerden çıkarken, o balkondan başını uzatıp:
— Yemek yaptım, terli terli gelme, önce duş al lan! diye bağırıyor.
Ben de aşağıdan:
— Tamam lan tamam, diyorum.
Ve Cengiz hâlâ bakkalın önünde oturuyor, hâlâ gavat, hâlâ herkese anlatıyor:
— Oğlum ben o iddiayı kaybettim ama aslında kazandım, benim sayemde oldu bu iş...
Aylin duyduğunda ona sadece bir şey diyor:
— S*kimin kenarı Cengiz, sen ne anlarsın aşktan.
Haklı kadın. Ne anlar o gavat.
İşte benim hikâyem böyle. Ne romantik filmlerdeki gibi, ne romanlardaki gibi. Terli, küfürlü, çatıda, mum ışığında, iki yalanla başlayıp bir gerçekle biten bir yaz hikâyesi. Ama işte... bizim mahallenin ağzı böyle. Aşk da böyle burada: önce iddia, sonra kavga, sonra sabaha kadar.
Bana sorarsan o yaz en iyi kaybettiğim 500 liraydı.
That summer was exactly that kind of summer. And that summer two headaches walked into my life: a woman who moved into the apartment upstairs, and a shitty bet from Cengiz — the guy I call "bro" but who's really a first-class son of a bitch.
The first time I saw her was the first week of July. Middle of the afternoon heat, hauling two bags up the stairs, when from upstairs comes a crash, a curse, and the clang of a pot hitting the floor.
The door was cracked open. A voice from inside:
— For fuck's sake, why is this box so goddamn heavy! Who packed this thing, you put rocks in it?!
It was a woman's voice, but her mouth... her mouth was worse than the horniest truck driver in the neighborhood.
I stuck my head in. In front of me stood a woman in sweatpants and a thin tank top, soaked in sweat, hair up in a bun, big eyes, short but stacked. Her bleached blonde hair had dark roots growing out, her lips were full, and in that heat her tank top was thin enough that you could see her nipples through it.
— Need a hand, ma'am? I said.
She turned, looked me up and down head to toe. Then the first thing out of her mouth:
— Don't call me ma'am, makes me feel old. Aylin. But since you're offering, drag this damn box inside, my back's killing me.
That's the kind of woman Aylin was. Day one and she already had me by the balls, and she hadn't even learned my name.
She was twenty-six. Worked at a hair salon two streets over. Single, family in another city, moved in on her own. And that very first day, while I dropped the bags and dragged the box inside, she stood in the kitchen drinking water, leaning her ass on the counter, looking at me like that — and I thought to myself, "well, shit, we're gonna fuck this summer."
It blew up because of Cengiz.
Cengiz, my childhood friend. A cuck. Him and Tarık and Kemal sit on plastic stools in front of the corner store all day drinking tea, talking shit about the whole neighborhood, sticking their nose in everybody's business because their own lives are trash. But he's my boy — fuck it, you can't get rid of him.
One night, a couple beers in, I'm going on about Aylin again. Cengiz cut in:
— Dude, you still hot for that hairdresser broad upstairs?
— None of your business, man.
— Look, he said, raising a finger, I'll bet you. You can't bag that girl.
— What're you talkin' about?
— You can't bag her. A girl like that don't look twice at a delivery boy like you. A dime like her, and you walk around with a green bag on your back. Bet's 500 lira, one month. You score, I collect. You strike out, you pay.
Tarık from behind:
— I'm in too, he said, this dumbass can't bag her.
Kemal:
— I'm puttin' my money on Serkan though.
I said fine. Man, I told myself, in a month I'm gonna get that woman into bed, and for 500 lira. And right in Cengiz's stupid face.
But what I didn't know was that at that exact moment, Aylin had made a bet of her own in her head, and on the same damn timeline.
---
The next two weeks were a tactical war.
I'd be downstairs starting my bike, she'd come out on the balcony upstairs, stretch her arms up, her tank top riding up, her belly showing. I'd look, she'd look back, then she'd raise an eyebrow like "what're you starin' at, man."
One day I went up to the roof to hang laundry, and she came up too. Both of us at opposite ends of the line. Windy, hot, late afternoon. I'm hanging clothes, so is she. She tossed a line over:
— You always stare at women like that, or is it just for me?
— I stare at everybody like that, I said. But you don't run away when I do, and that got my attention.
— I don't run, she said. If I ran, I wouldn't have moved in here.
That night we sat side by side on the roof for the first time, legs dangling over the edge. I brought beers up from downstairs. She talked so easy, so open... told me about her ex, what a total dud he was, how he "finished in three minutes" in bed, and I laughed.
— So how about you, she said. You that fast in bed too?
— Try me, I said.
— I might, she said. But I ain't easy, just so you know.
I got the message. She really wasn't easy. But she wasn't hard either. The woman just loved the game. And inside the game, she was slowly burning me alive.
The explosion came the first week of August, the night the power went out.
That night half of Istanbul was dark. Like a damn oven. Windows open, no fan, couldn't breathe. Past midnight. Me on the balcony, shirtless, soaked in sweat, smoking a cigarette. Down on the street, pitch black, just a few candles, a few flashlights.
A voice from above:
— Serkan? You there?
Aylin, up on the roof, leaning over the railing looking down. A candle in her hand.
— Yeah, I said. Power's out, can't breathe, came out.
— Me neither. Piece of shit. Come up to the roof, it's cooler up here.
I went up. She was sitting on an old kilim rug up there. Thin shorts, a spaghetti-strap top. Her hair stuck to the back of her neck from the sweat. She'd set the candle down beside her, her face glowing in that flickering light.
I sat down next to her. We didn't talk at first. Just that silence, that heat, that smell of sweat, that candle... and the city humming down below.
Then she turned and looked at me. Those big eyes, those full lips, that sweaty neck. She reached out, put her hand on my chest. Her hand was hot.
— You're sweating, she said.
— It's the heat, I said.
— Bullshit, she said, and laughed.
Then I couldn't take it anymore. Grabbed her by the back of the neck, pulled her in, pressed my mouth to hers.
That first kiss was the kind of kiss that... man, in that heat, in that candlelight, two sweaty bodies stuck together. Her mouth was like honey, her tongue was bold. She didn't hold back. My hands went to her waist, grabbed those thin shorts, took her ass in my palm. She ran her fingers through my hair, pulled.
— Aylin, I said, breathless between us.
— Don't talk, she said. No talking tonight.
Her top slid off her shoulder, no bra, her tits came free. Big, full, shiny with sweat. I put my mouth on them, sucked one, played with the tip with my tongue, she threw her head back, bit her lip, let out a quiet moan.
— Neighbors'll hear, she whispered.
— Let 'em, I said.
Pulled her shorts down. Her panties too. There, in that candlelight, between her legs wet from sweat, trimmed, full lips. I bent down, put my mouth down there. First stroke of my tongue and her whole body clenched, her hands grabbed my hair.
— Ahh... for fuck's sake, she whispered, don't stop, man.
Like I'd stop. My tongue, my lips, my fingers... not two minutes passed before her legs started shaking, she pressed her hips into my face, moaned quietly, and then a shudder ran through her body.
— Enough, she said, breathless. Enough, now you.
Pulled my shorts down. She saw it and her eyes went wide, she bit her lip.
— Damn, she said. You ain't bad either.
— Told you. Try me.
I sat her down on the kilim, back to me, up on her knees. Went in from behind. That first second, that heat, that wetness... we both let out a breath. Started slow, then sped up. Sweat on sweat, skin on skin. I grabbed her waist, she grabbed the kilim with one hand and covered her mouth with the other so she wouldn't make noise.
— More... she said, harder, man.
I went harder. On that hot roof, in that candlelight, dark city below, stars above, us up there... man, ten minutes later we both shuddered at the same time, I came inside her, she clenched and just stayed like that.
Did the power come back? No. But we stayed in the dark a while anyway, neither of us moving, breathing hard.
Then Aylin turned, looked at me, fixed her hair, and with that mouth of hers:
— Oh, by the way, she said. Was the bet 500 lira?
That sentence blew up in my head like a bomb.
— What bet, man? I said.
— Your bet. With Cengiz. You were gonna bag me within a month, 500 lira. Right?
— How the hell do you know?!
Aylin laughed. That laugh... a shit-eating grin of a laugh. She got up, fixed her top, pulled up her panties.
— Look, she said, your boys sit in front of the corner store every night drinking tea, talking about your "bagging moves." And I go down to buy cigarettes. Hasan at the store, God bless him, tells me everything. And Cengiz keeps lookin' at me and laughin', "no way this guy can bag her."
— So... I said, you knew.
— 'Course I knew. And I made a move on you too.
Then she pulled out her phone, turned the screen toward me. A text thread. With her friend.
"Girl we made a bet, right, anyway I closed it in under two weeks, tell Cengiz, he was laughin' like that chick's gonna bag you, ahahah"
She stopped. Looked at me.
— So, she said, you thought you were gonna get me into bed. But really I got you into bed. The bet went both ways, man. Whether you won or lost, you decide.
---
We fought that night. I mean... if you can call it a fight.
— So now, I said, you've been fake-laughing at me for two weeks?
— Not fake, man, I told you, I made a bet. But when I looked at your face I was like "good thing I did," that's different.
— So what happens now?
— What happens, she said, you gonna take your 500 lira?
— I don't give a fuck about 500 lira! I said. You think I fucked you for money?
Aylin stopped for a second. Then her face softened. That hard mouth went away, somebody else showed up.
— Alright, she said. Come here.
She pulled me in, kissed me. That second kiss was deeper than the first. No game this time. No fight either. Just two people.
— Come upstairs, she said. There's rocks up here, my back hurts.
We went up to her floor. She opened the door, turned on the light, the power was back. The place was hot but at least there were walls.
That night we did it till morning. Slow this time. Looking at each other this time. In her bed, on sweaty sheets, her on top, me under, then me on top, then side by side, her leg on my shoulder, her mouth at my ear cursing, "more," "right there," "don't stop." Toward dawn, both of us wrecked, stuck to the bed with sweat, she put her head on my arm and fell asleep.
Me, I stared at the ceiling, and for the first time that summer, in that heat, I felt cold. Good kind of cold.
Next morning I found Cengiz in front of the corner store. That cuck grin on his face.
— Sooo, he said, what happened, you close it or what?
I pulled out the 500, slapped it in his palm. Cengiz's face dropped.
— So... you didn't bag her?
— I bagged her, man, I said. But I'm givin' you the money anyway.
— Why?
— 'Cause, I said, that girl bagged me. You lost to me, and I lost to myself. Take your money and get the fuck out.
Right then a voice came from above. Aylin, out on the balcony, hair a mess, wearing nothing but my old t-shirt.
— Cengiz! she yelled. Tell your boy I'm expectin' him for dinner. But listen, no bet, just dinner, alright?
Cengiz stood there with his mouth open. Tarık and Kemal started laughing behind him. Hasan from the corner store, from behind the counter:
— I called it! I called it, this was gonna happen!
Auntie Ayşe, from her window two floors up:
— Ohh, when did this happen, nobody told me a thing!
Aylin looked down at me from the balcony, winked, then went inside.
I got on my bike, put on my helmet, loaded up the bags. And that morning, for the first time, I whistled on my way to work.
That summer ended. But Aylin didn't leave. She stayed through winter, through spring. Two months later I pretty much moved from my place into hers, my stuff carried up one piece at a time, then she opened my drawer, then I got squeezed into her closet. We still live there. Didn't get married, no need. "Is a piece of paper gonna fuck us?" she says. She's right.
But still, every night, comin' home from work, parkin' the bike and climbin' the stairs, she sticks her head out the balcony and yells:
— I made dinner, don't come up all sweaty, take a shower first, man!
And me from downstairs:
— Yeah yeah, alright.
And Cengiz still sits in front of the corner store, still a cuck, still tellin' everybody:
— Man, I lost that bet but really I won, this whole thing happened 'cause of me...
When Aylin hears it, she says one thing to him:
— For fuck's sake Cengiz, what do you know about love.
She's right. What does that cuck know.
That's my story. Not like the movies, not like the novels. Sweaty, foul-mouthed, on a roof, by candlelight, a summer story that started with two lies and ended with one truth. But hey... that's how our neighborhood talks. That's how love works here too: first the bet, then the fight, then till morning.
If you ask me, that summer the best 500 lira I ever lost.
![✨ "Ah bu güzellik [uzun]" / "Oh, This Beauty [Long Version]"](https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEjTj_z6Vlyj09EvVxWXvRUEUf_ugBNinvSI0p1yeOt3RExk2BxNm63J7w604c6Is5VkCDEgVqLNLiRUaoSgjjTqCOuhOhpr-5O71yqtRjKQGI3NSLj_k7Iq1e5pHUIFT2saE4wRravBh4fKBVlVONnnybFpKdMPnszrp3TmF8QZCSgX_U-HZ6Vai4h-=w72-h72-p-k-no-nu)
0 Yorumlar