😈 Şalvarın Altındaki Şeytan / The Devil Beneath the Shalwar

🇬🇧 Read the English Version ↓

🇹🇷 HİKÂYENİN TÜRKÇE VERSİYONU

Adım Yusuf. Yirmi yaşındayım. Anadolu'nun ortasında, adı sanı duyulmamış bir köyde, dedemden kalma tek göz evde yaşıyorum. Anam babam ben küçükken gurbete gitti, İstanbul'da inşaatlarda çalışıyorlar, senede bir gelir giderler. Ben de dedemin yanında kaldım, dedem de iki sene önce göçtü gitti. Şimdi tek başımayım. Ne okuyorum ne çalışıyorum, hayvancılık yapıyorum. İnek, koyun, tarlada ırgatlık. Elim ekmek tutuyor çok şükür.

Köy işte... Anadolu köyü. Herkes birbirini bilir, herkes birbirinin kuyusunu kazar. Yaz gelince buğday biçilir, harman yerinde toz çıkar, millet birbirine karışır. Kış gelince kar yağar, evlere kapanır, dedikodu başlar. Ben böyle bir yerde büyüdüm.

Ve o kadın... o kadın köyün en güzel, en namuslu, en ağır kadınıydı. Dışarıdan.

Zehra Yenge. Muhtarın gelini. Kırk yaşında. Kocası Kadir abi, İstanbul'da şantiyede çalışıyor, senede iki kere gelir, bir hafta kalır gider. Zehra yenge kaynanasıyla kayınbabasıyla oturuyor. Örtülü, yazmalı, şalvarlı. Camide ön safa geçer, milletin gözünde "Zehra gelin" işte, ağır, ahlaklı, sözü dinlenen bir kadın.

Ama ben biliyorum... o şalvarın altında bir şeytan var. Hem de ne şeytan.

O yaz muhtar beni harman işine tuttu. Buğday biçilecek, demet taşınacak, harman savrulacak. Sabahın köründe kalkıp tarlaya gidiyoruz, akşam karanlıkta dönüyoruz. Muhtar bana "sen burada kal, sabah erken başlarız" dedi, samanlıkta yatak serdi. Samanlık... saman kokusu, toz, karanlık, sıcak. Ama işte orası benim o yazki kaderim oldu.

İlk günlerde Zehra yenge tarlaya ayran getirirdi. Kocaman bir güğümle, yazmayla, şalvarla, yürürken kalçası bir o yana bir bu yana sallanırdı. Bana ayranı uzatırken parmakları elime değerdi, gözlerini kaçırırdı. Ama o kaçırmalar... o kaçırmalar yalandandı. Kadın bakıyordu, hem de nereye baktığını bile bile bakıyordu.

Bir gün, harman yerinde yalnızdık. Öğle sıcağı, millet gölgeye çekilmiş, ben demet taşıyorum. Zehra yenge geldi, elinde ayran, ama bu sefer güğümü yere koymadı, bana doğru yürüdü. Terden yüzü kızarmış, yazması ensesine kaymış, boynunun beyazı görünüyor.

— Yusuf, dedi. Sıcak çok, sen de yorulmuşsun.

— İş güç yenge, dedim. Alışığım.

Bana öyle bir baktı ki... gözünü kaçırmadı bu sefer. Uzun uzun baktı. Sonra dudağının kenarını ısırdı, sonra ayranı uzattı.

— İç, dedi. Bu sıcakta su içmezsen çatlarsın.

Güğümden içerken parmaklarımın arasından ona baktım. O da bana bakıyordu. Ve o an anladım: bu kadın bir şey yapacak. Ne yapacağını bilmiyordum ama yapacaktı.

Üç gün sonra, akşamüstü, samanlıkta yatıyorum. Harman savurmasından gelmişim, her tarafım toz, sırtım ağrıyor. Kapı gıcırdadı. Baktım, Zehra yenge. Elinde bir tas, üstünde sadece şalvar ve ince bir gömlek. Yazması yok, saçı açık, beline kadar örük.

— Yusuf, dedi. Kaynanam size bir şey gönderdi, buyur.

Tası aldım. Ama kadın gitmedi. Samanlığın kapısında durdu, bana baktı. İçeride karanlık, dışarıda akşam güneşi. Işık onun arkasından geliyordu, gövdesi ışıkta kalıyordu.
— Otursana yenge, dedim.
Oturdu. Ama uzağa değil, yanıma. Samanın üstüne, dizlerini kıvırıp. Dizleri birbirine değiyor, gömleğinin yakası açık, göğsünün üstü belli oluyor. Kırk yaşında ama göğüsleri hâlâ dolgun, hâlâ diri. Ben onu hep şalvarın içinde görürdüm, ilk defa böyle yakından, böyle açık gördüm.
— Yorulmuşsun, dedi. Elini uzattı, omzuma koydu. Sıcaktı eli.
— Alışığım yenge.
— Alışık olmak başka, dedi. Yorulmak başka.
Eli omzumdan inmedi. Yavaşça, çok yavaş, göğsüme doğru kaydı. Ben nefes almayı unuttum. Kadın bana baktı, gözlerinin içi güldü, sonra o şeytan çıktı ortaya.
— Yusuf, dedi. Benim kocam İstanbul'da. Ayda yılda bir geliyor. Ben de kadınım, daha genç ölmedim.
— Eee yenge, dedim, ben ne bileyim.
— Bilmene gerek yok, dedi. Ben biliyorum.
Ve o an, o samanlıkta, o tozun içinde, o kadın bana doğru eğildi, dudaklarını dudaklarıma yapıştırdı.
İlk öpücük... oğlum, o öpücük acemi bir öpücük değildi. Kadın öpmeyi biliyordu. Dili ağzımın içinde geziyor, dudakları beni emiyordu. Elimin nereye gideceğini bilemedim önce, sonra beline koydum, o da elini saçıma attı, çekti.
— Aaah Yusuf... dedi aramızda. Aaah, ne kadar gençsin sen.
— Yenge...
— Bana yenge deme şimdi, dedi. Şimdi bana Zehra de.
Samanı üstüme çekti, beni yatırdı. Üstüme oturdu. Gömleğini başından çıkardı, sütyensizdi. Memeleri sarkık değil, dolgun, iri, uçları kahverengi. Eğildi, birini ağzıma verdi. Ben emerken o ensesini attı, sessizce inledi.
— Yavaş, dedi. Yavaş, kaynanam duyar.
Ama yavaş olmadı. Olmadı çünkü o kadın bekleyemiyordu. Şalvarını çözdü, indirdi. Bacaklarının arası sıcak, ıslak. Külodu ince bir şeydi, çekti attı. Sonra eliyle beni buldu, kavradı, ve üstüme oturdu.

İlk girdiği an... oğlum, o sıcaklık, o darlık. Zehra yenge başını arkaya attı, dudaklarını ısırdı, gözlerini yumdu. Kırk yaşında bir kadın, yirmi yaşında bir çocuğun üstünde, samanlıkta, sessiz sessiz.
— Dur, dedi. Dur biraz, alışayım.
Alıştı, sonra hareket etmeye başladı. Yavaş yavaş, sonra hızlandı. Kalçaları beni sıkıyor, göğüsleri sallanıyor, ter damlaları göğsünden yüzüme düşüyordu. Bir eliyle ağzını kapatıyordu ki sesi çıkmasın, ama yine de kaçıyordu.
— Aaah... aaah Yusuf, sen... sen beni öldüreceksin.
Ben dayanamadım, belinden tuttum, kendime çektim, altıma aldım. Şimdi o altta, ben üstte. Samanlar sırtına batıyor, o umursamıyor, bacaklarını belime doluyor.
— Gel, dedi, gel, sert ol, çekinme.
Sert oldum. O samanlıkta, o akşam ışığında, iki beden birbirine girdi. On beş dakika sürdü belki, belki yirmi. Sonunda ikimiz de titredik, ben içine boşaldım, o da kasıldı, kaldı öyle, nefes nefese.
Sonra kalktı, şalvarını çekti, gömleğini giydi, saçını düzeltti. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
— Kaynanama dersin, dedi, tası getirmişim, gidiyorum.
— Peki, dedim.
Kapıda durdu, döndü, bana baktı. Ve o şeytan yine konuştu:

— Yusuf. Yarın akşam da gel. Kocam yok, ben yalnızım. Sana bir şey göstereceğim.

Yarın akşam gittim. Evleri köyün ucunda, kaynanası kayınbabası o gün köyde bir düğüne gitmişler, sabah döneceklermiş. Yani ev boş, Zehra yenge yalnız.

Kapıyı o açtı. Üstünde şalvar değil, ince bir elbise vardı. Saçı açık, yazması yok. Evde bir lamba yanıyor, sofrada yemek hazır.
— Otur, dedi. Yemek yedin mi?
Yedik, içtik, konuştuk. Ama ikimiz de biliyorduk ki yemek bahane. Kadın ayağını uzatıyordu, dizi dizime değiyordu, gözleri benden ayrılmıyordu.
Sofrayı kaldırdı, bulaşıkları yıkadı, sonra yanıma geldi.
— Kalk, dedi. Sana odamı göstereyim.
Odaya geçtik. Kapıyı kapattı. Sürgüyü çekti.
— Şimdi, dedi, kimse gelmez. Kaynanam sabah döner.
Ve o anda o elbiseyi başından çıkardı. Altında hiçbir şey yoktu. Kırk yaşında bir kadın, çıplak, karşımda duruyor. Memeleri dolgun, karnı hafif yumuşak ama diri, kalçaları geniş, bacakları etli. Anadolu kadını gövdesi işte. Ben baktım kaldım.
— Ne bakıyorsun, dedi gülerek. Soyun sen de.
Soyundum. Yatağa çekti beni. Bu sefer acemilik yoktu, bu sefer uzun olacaktı. Beni yatırdı, üstüme eğildi, göğsümden karnıma kadar öptü, sonra aşağı indi. Ağzına aldı beni. Oğlum, o kadın ağzıyla neler yapıyordu... diliyle, dudaklarıyla, eliyle. Ben tavana bakıp "Allah'ım" dedim içimden.
— Beğendin mi? dedi ağzını çekip.
— Yenge... Zehra, dedim. Sen... sen neymişsin.
— Sen daha görmedin, dedi. Kalk.
Kalktım. Beni yatağın kenarına oturttu, kendisi yatağa yüzükoyun uzandı, ama belini kaldırdı, kalçalarını bana doğru kaldırdı. Bacaklarını açtı.
— Gel, dedi arkadan. Bu sefer arkadan istiyorum.
Arkadan girdim. Bu pozisyon... oğlum, o kadının kalçaları, o bel çukuru, o götü. Anadolu kadınının götü, geniş, dolgun, etli. Elimle tutup sıktım, o inledi.
— Sert ol, dedi. Arkadan sert ol, acımaz bana.
Sert oldum. O yatak gıcırdıyor, kadın yastığa yüzünü gömüyor, sessiz sessiz bağırıyordu. Ben kalçalarına vuruyordum, o "aaah, devam" diyordu. On dakika böyle sürdü, sonra yorulduk, durduk, nefeslendik.

Sonra Zehra döndü, bana baktı, ve o gözlerinde o şeytan yine parladı.
— Yusuf, dedi. Bir şey soracağım. Korkma ama.
— Sor yenge.
— Sen, dedi,  götten  s*k*tin mi hiç? Yani... arka taraftan.
— Hayır, dedim. Hiç yapmadım.
— Ben de, dedi. Kocam beceremedi hiç. Hep merak ettim. Göstereyim mi sana?
Tabii dedim. Kadın kalktı, eline bir kavanoz aldı, içinde yağ gibi bir şey.
— Bu, dedi, zeytinyağı. Kaynanam kışın yapar. Çok kaygan olur.
Yatağa uzandı. Bu sefer yan yattı, üst bacağını kaldırdı, göğsüne doğru çekti. Arka tarafı tamamen açıktı. Önce parmağını yağladı, sonra bana baktı.
— Gel bakalım. Ama yavaş. Yavaş ol, tamam mı? İlk defa oluyor.
Yaklaştım. Parmağımla önce biraz yağ sürdüm, biraz oynadım. Kadın ürperdi, güldü.
— Gıdıklanıyorum, dedi.
— Alışırsın, dedim.
Sonra yavaşça bastırdım. İlk giriş... oğlum, orası bambaşka bir darlık. Zehra yenge nefesini tuttu, eliyle yatağın çarşafını kavradı.
— Dur, dedi. Dur, biraz bekle.
Bekledim. Birkaç saniye sonra gevşedi.
— Tamam, dedi. Tamam, devam et. Yavaş.
Yavaş devam ettim. Tamamen girdiğimde ikimiz de bir nefes bıraktık. Sonra ritmik hareket etmeye başladım. Kadın başını arkaya attı, gözlerini yumdu, dudaklarını ısırdı.
— Aaah... aaah oğlum, dedi. Bu... bu başkaymış. Bu bambaşka.
— İyi mi yenge?
— İyi... aaah... çok iyi. Devam et, durma.
Devam ettim. Elimle öndeki göğsünü tutuyordum, o da eliyle alt tarafını ovuyordu. Çift taraflı... iki dakika geçmedi ki kadın titremeye başladı, sonra bir titreme geçti bütün vücudundan, bir çığlık attı, eliyle ağzını kapattı.
— Aaahh... geldim, dedi. Geldim Yusuf, durma.
Durmadım. O titremenin içinde ben de boşaldım, ikimiz de yatağa yığıldık, terden sırılsıklam, nefes nefese.
Uzun bir sessizlik oldu. Sonra Zehra yenge döndü, başını koluma koydu.
— Yusuf, dedi. Sen beni öldürdün. Ama iyi öldürdün.
— Sen de beni yenge.
— Bana yenge deme dedim ya, dedi gülerek. Ama dedim, alışkanlık.

O yaz böyle geçti. Harman bitti, buğday ambara girdi, ama biz bitmedik. Nerede bulsak yaptık. Samanlıkta, bağda, harman yerinde, onların evinde, hatta bir kere tarlanın ortasında, karpuz kavun arasında. Kadın doymuyordu, ben doymuyordum. Kırk yaşındaki o kadın, yirmi yaşındaki bana hayatı öğretti. Yatakta ne varsa.

Sonra bayram geldi. Kadir abi çıktı geldi İstanbul'dan. Bir hafta kalacak. Zehra yenge kocasının yanında öyle ağır, öyle namuslu duruyordu ki... ben uzaktan bakıp gülüyordum.

Bir akşam, köy kahvesinin önünde Kadir abiyle oturuyoruz. Bana sordu:

— Yusuf, bu yaz Zehra sana çok ayran getirmiş, dimi?
— Getirdi abi, dedim. Harman işi ağırdı, sağ olsun.
Kadir abi çayından bir yudum aldı, sonra gözlerini kıstı.
— Ulan, dedi. Sen o ayranı sadece içtin mi, yoksa... başka bir şey de yaptın mı?
Ben gülümsedim, bir şey demedim. Kadir abi de güldü, başını salladı.
— Neyse, dedi. Ben zaten biliyordum. O karının gözlerinde bir şeytan var. Herkes görüyor da, bir ben söylüyorum.

Sonra Kadir abi gitti, İstanbul'a döndü. Ve Zehra yenge... Zehra yenge hâlâ orada. Hâlâ kaynanasıyla oturuyor, hâlâ örtülü, hâlâ milletin gözünde "ağır gelin". Ama ben biliyorum o şalvarın altındakini. Ve o da biliyor.

Geçen hafta tarlada karşılaştık. Millet uzakta, kimse görmüyor. Bana baktı, dudağını ısırdı, sonra sadece iki kelime söyledi:
— Bu gece.
Ben de başımı salladım. Başka bir şey söylemeye gerek yok. Anadolu'da aşk böyledir işte: kimse görmez, kimse duymaz, ama bir kadın iki kelime söyler, sen o iki kelimeyle bütün geceyi yaşarsın.

Kırk yaşında bir kadın, yirmi yaşında bir delikanlı, bir samanlık, bir kavanoz zeytinyağı. Ne romantik roman, ne dizi. Ama benim için... benim için o yaz, o kadın, o şeytan, hepsi bir arada.
Ve ben o şeytana hâlâ "yenge" diyorum. Alışkanlık işte.

🇬🇧 READ THE STORY IN ENGLISH

My name's Yusuf. I'm twenty. I live in a one-room house my grandpa left me, in the middle of Anatolia, in some village nobody's ever heard of. My mom and dad went off to work when I was little — they're in Istanbul on construction sites, come home once a year and leave again. So I stayed with my grandpa, and two years ago Grandpa passed too. Now I'm on my own. Don't study, don't work a real job — I keep animals. Cows, sheep, day labor in the fields. Thank God, I can make a living.

Village, man... an Anatolian village. Everybody knows everybody, everybody's digging everybody else's grave. Summer comes and the wheat gets cut, the threshing floor kicks up dust, everybody's all over each other. Winter comes and the snow falls, everybody shuts themselves in, and the gossip starts. That's where I grew up.

And that woman... that woman was the prettiest, the most respectable, the most serious woman in the whole village. From the outside.

Auntie Zehra. The headman's daughter-in-law. Forty years old. Her husband Kadir abi works at a construction site in Istanbul, comes home twice a year, stays a week, leaves. Auntie Zehra lives with her mother-in-law and father-in-law. Covered up, headscarf, shalwar pants. In the mosque she sits in the front row, and in everybody's eyes she's "Zehra the bride" — serious, decent, a woman people listen to.

But I know... under that shalwar there's a devil. And what a devil.

That summer the headman hired me for the harvest. Wheat to cut, sheaves to haul, grain to thresh. We get up before dawn and go to the field, come back in the dark. The headman told me "you stay out here, we'll start early," and set up a bed for me in the barn. The barn... hay smell, dust, dark, heat. But that place turned out to be my fate that summer.

First few days Auntie Zehra used to bring ayran out to the field. With a big jug, headscarf, shalwar, her hips swinging one way and the other while she walked. When she handed me the ayran her fingers would touch my hand, and she'd look away. But that looking away... that looking away was fake. The woman was watching me, and she knew exactly where she was looking.

One day we were alone at the threshing floor. Midday heat, everybody'd pulled into the shade, I'm hauling sheaves. Auntie Zehra came over with the ayran, but this time she didn't set the jug down, she walked right up to me. Her face red from the heat, her headscarf slipped back on her neck, the white of her throat showing.

— Yusuf, she said. It's too hot, you're worn out.
— It's the work, auntie, I said. I'm used to it.

She looked at me like... she didn't look away this time. She stared at me, long. Then she bit the corner of her lip, then handed me the ayran.
— Drink, she said. In this heat, if you don't drink water you'll dry up.

While I drank from the jug I watched her through my fingers. She was watching me too. And right then I got it: this woman was gonna do something. I didn't know what, but she was gonna do it.

Three days later, evening, I'm lying in the barn. Just came in from threshing, covered in dust, my back aching. The door creaked. I looked, it was Auntie Zehra. A bowl in her hand, and on her just shalwar and a thin shirt. No headscarf, hair open, braided down to her waist.

— Yusuf, she said. My mother-in-law sent you something, here.
I took the bowl. But the woman didn't leave. She stood in the barn doorway looking at me. Dark inside, evening sun outside. The light came from behind her, her body framed in it.
— Sit down, auntie, I said.
She sat. Not far away, right next to me. On the hay, knees pulled up. Her knees touching each other, her shirt open at the collar, the top of her chest showing. She's forty but her tits were still full, still firm. I'd only ever seen her inside that shalwar, first time I saw her this close, this open.
— You're worn out, she said. She reached out, put her hand on my shoulder. Her hand was hot.
— I'm used to it, auntie.
— Being used to it's one thing, she said. Being worn out's another.

Her hand didn't leave my shoulder. Slowly, real slow, it slid toward my chest. I forgot how to breathe. She looked at me, her eyes smiling, then that devil came out.
— Yusuf, she said. My husband's in Istanbul. Comes around once in a blue moon. And I'm a woman too, I ain't dead yet.
— Well, auntie, I said, how would I know.
— You don't gotta know, she said. I know.

And right then, in that barn, in that dust, the woman leaned in and pressed her lips on mine.

That first kiss... man, that was no rookie kiss. The woman knew how to kiss. Her tongue roaming around my mouth, her lips sucking on me. At first I didn't know where to put my hand, then I put it on her waist, and she ran hers through my hair and pulled.
— Ahh Yusuf... she said between us. Ahh, you're so young.
— Auntie...
— Don't call me auntie right now, she said. Right now call me Zehra.

She pulled the hay over me, laid me down. Sat on top of me. Pulled her shirt off over her head, no bra. Her tits weren't saggy, they were full, big, brown tips. She bent down, put one in my mouth. While I sucked she threw her head back, moaned quiet.
— Slow, she said. Slow, my mother-in-law'll hear.

But it wasn't slow. It wasn't slow 'cause that woman couldn't wait. She undid her shalwar, pulled it down. Between her legs hot, wet. Her panties were a thin little thing, she yanked them off. Then her hand found me, grabbed me, and she sat down on me.

That first second of going in... man, that heat, that tightness. Auntie Zehra threw her head back, bit her lip, shut her eyes. A forty-year-old woman, on top of a twenty-year-old kid, in a barn, dead quiet.
— Wait, she said. Wait a second, let me get used to it.

She got used to it, then started moving. Slow at first, then faster. Her hips squeezing me, her tits bouncing, sweat dripping off her chest onto my face. She had one hand over her mouth so she wouldn't make noise, but it still got out.
— Ahh... ahh Yusuf, you... you're gonna kill me.

I couldn't take it, grabbed her waist, pulled her in, flipped her under me. Now she's under, I'm on top. The hay stabbing her back, she don't care, wraps her legs around my waist.
— Come on, she said, come on, go hard, don't hold back.

I went hard. In that barn, in that evening light, two bodies tangled up. Fifteen minutes, maybe twenty. Finally we both shuddered, I came inside her, she clenched and just stayed like that, breathing hard.

Then she got up, pulled up her shalwar, put her shirt on, fixed her hair. Like nothing ever happened.
— Tell my mother-in-law, she said, I brought the bowl, I'm heading back.
— Alright, I said.

She stopped at the door, turned, looked at me. And that devil spoke again:

— Yusuf. Come by again tomorrow night. My husband's gone, I'm alone. I got something to show you.

Next night I went. Their house is at the edge of the village, and that day her mother-in-law and father-in-law had gone to a wedding in the village, wouldn't be back till morning. So the house was empty, Auntie Zehra was alone.

She opened the door. On her, not shalwar — a thin dress. Hair open, no headscarf. A lamp burning in the house, dinner laid out on the table.
— Sit, she said. You eat yet?

We ate, drank, talked. But both of us knew the food was an excuse. The woman was stretching her foot out, her knee touching mine, her eyes never leaving me.

She cleared the table, washed the dishes, then came over to me.
— Get up, she said. Let me show you my room.

We went into the room. She shut the door. Slid the bolt.
— Now, she said, nobody's coming. My mother-in-law comes back in the morning.

And right then she pulled that dress off over her head. Underneath she had nothing. A forty-year-old woman, naked, standing in front of me. Her tits full, her belly a little soft but firm, her hips wide, her legs thick. An Anatolian woman's body, that's it. I just stood there and stared.
— What're you staring at, she said, laughing. Get undressed too.

I got undressed. She pulled me onto the bed. This time no rookie stuff, this time it was gonna be long. She laid me down, bent over me, kissed me from my chest down to my stomach, then went lower. Took me in her mouth. Man, the things that woman did with her mouth... her tongue, her lips, her hand. I looked at the ceiling and said "God" to myself.
— You like it? she said, pulling her mouth off.
— Auntie... Zehra, I said. You... what are you.
— You ain't seen nothing yet, she said. Get up.

I got up. She sat me on the edge of the bed, and she laid down on the bed face down, but she raised her back, lifted her ass up toward me. Spread her legs.
— Come on, she said, from behind. This time I want it from behind.

I went in from behind. That position... man, that woman's hips, that dip in her back, that ass. An Anatolian woman's ass, wide, full, meaty. I grabbed it and squeezed, she moaned.
— Go hard, she said. From behind go hard, it don't hurt me.

I went hard. The bed creaking, the woman burying her face in the pillow, screaming quiet. I was smacking her ass, she was going "ahh, keep going." Ten minutes like that, then we got tired, stopped, caught our breath.

Then Zehra turned, looked at me, and that devil lit up in her eyes again.
— Yusuf, she said. Gonna ask you something. Don't get scared.
— Ask, auntie.
— You, she said, ever fucked a girl in the ass? Like... from the back side.
— No, I said. Never did it.
— Me neither, she said. My husband never could pull it off. I always wondered. Want me to show you?

Sure, I said. She got up, grabbed a jar, something oily inside.
— This, she said, is olive oil. My mother-in-law makes it in the winter. Makes it real slippery.

She laid down on the bed. This time on her side, lifted her top leg, pulled it toward her chest. Her backside was wide open. First she oiled her finger, then looked at me.
— Come on then. But slow. Go slow, alright? It's my first time.

I moved in. First smeared a little oil with my finger, played around a bit. The woman shivered, laughed.
— That tickles, she said.
— You'll get used to it, I said.

Then I pressed in slow. That first entry... man, that place is a whole different kind of tight. Auntie Zehra held her breath, grabbed the sheets with her hand.
— Wait, she said. Wait, hold on a second.

I waited. A few seconds later she relaxed.
— Alright, she said. Alright, keep going. Slow.

I kept going slow. When I was all the way in we both let out a breath. Then I started moving in rhythm. The woman threw her head back, shut her eyes, bit her lip.
— Ahh... ahh man, she said. This... this is different. This is something else.
— Good, auntie?
— Good... ahh... so good. Keep going, don't stop.

I kept going. With one hand I was holding her tit in front, she was rubbing herself down there with her hand. Both ends... not two minutes passed before the woman started shaking, then a shudder went through her whole body, she let out a cry, covered her mouth with her hand.
— Ahhh... I came, she said. I came Yusuf, don't stop.

I didn't stop. Inside that shudder I came too, and we both collapsed onto the bed, soaked in sweat, breathing hard.

There was a long silence. Then Auntie Zehra turned, put her head on my arm.
— Yusuf, she said. You killed me. But you killed me good.
— You too, auntie.
— I told you not to call me auntie, she said, laughing. But, whatever. Habit.

That whole summer went like that. The harvest ended, the wheat went into the barn, but we didn't end. Anywhere we could find, we did it. In the barn, in the vineyard, at the threshing floor, in their house, even once in the middle of the field, between the watermelons and the melons. The woman couldn't get enough, I couldn't get enough. That forty-year-old woman taught a twenty-year-old kid everything. Everything there is in bed.

Then the holiday came. Kadir abi came home from Istanbul. Gonna stay a week. Auntie Zehra stood next to her husband so serious, so respectable, that I'd look from far away and laugh.

One evening, sitting outside the village coffeehouse with Kadir abi. He asked me:
— Yusuf, Zehra brought you a lot of ayran this summer, huh?
— She did, abi, I said. The harvest work was heavy, God bless her.

Kadir abi took a sip of his tea, then squinted.
— Kid, he said. You just drink that ayran, or... you do something else too?

I smiled, said nothing. Kadir abi laughed too, shook his head.
— Whatever, he said. I already knew. That woman's got a devil in her eyes. Everybody sees it, but I'm the only one who says it.

Then Kadir abi left, went back to Istanbul. And Auntie Zehra... Auntie Zehra's still there. Still living with her mother-in-law, still covered up, still in everybody's eyes the "serious bride." But I know what's under that shalwar. And so does she.

Last week we ran into each other in the field. People far off, nobody watching. She looked at me, bit her lip, then said just two words:
— Tonight.

I nodded. Don't need to say anything else. That's how love works in Anatolia: nobody sees, nobody hears, but a woman says two words, and you live a whole night off those two words.

A forty-year-old woman, a twenty-year-old kid, a barn, a jar of olive oil. Not a romance novel, not a TV show. But for me... for me that summer, that woman, that devil, all of it together.

And I still call that devil "auntie." Habit, I guess.

🇹🇷 Türkçe versiyona dön ↑